1885 – marzec 1943, Auschwitz
Należała do środowiska artystów i artystek Akademii Sztuk Pięknych w Breslau (Breslauer Kunstakademie). Jej styl określany był jako bajkowy. Doceniona przez ówczesną krytykę – jako jedna z dwóch kobiet – doczekała się biogramu w tomie wydawanym przez Związek Artystów Śląska. Zginęła w Auschwitz, dokąd zabrana została z Breslau w marcu 1943 r.
Paula Grünfeld należała do środowiska artystów i artystek Akademii Sztuk Pięknych w Breslau (Breslauer Kunstakademie). Studia rozpoczęła po zakończeniu I wojny światowej w pracowni Oskara Molla. Artystka była bardzo aktywna, uczestniczyła niemal w każdej prezentacji młodych artystów w Breslau, była członkinią Związku Artystów Śląska (Künstlerbund Schlesien), również sama współorganizowała lokalne wystawy, m.in. wystawę Młody Śląsk (Junge Schlesien) w 1925 roku. Należała do Grupy 1922 (Die Gruppe 1922), której bliskie były ideały ekspresjonistycznej grupy Die Brücke. Pomimo kontaktów z warsztatem Oskara Molla, określana była jako samouczka, która rozwinęła swoją twórczość w bardzo indywidualny sposób. Mimo, iż stylistycznie związana realizmem ekspresjonistycznym, jej dzieła, szczególnie niektóre portrety, charakteryzują się deformacją, zachwianiem statyki obiektów oraz zaburzoną perspektywą. Jej styl opisywany był jako bajkowy, nieco odrealniony, a w śmielszych recenzjach jej twórczość przyrównywana była do sposobu malowania Aleksieja Jawlensky’iego, Pabla Picassa, a nawet Henri Mattisse’a. Doceniona przez ówczesną krytykę - jako jedna z dwóch kobiet doczekała się biogramu w tomie wydawanym przez Związek Artystów Śląska.
Choć nie są znane jej prace o tematyce żydowskiej, pojawiała się - zwłaszcza w latach 30. XX wieku - na wystawach jednoczących artystów żydowskich obok innych wrocławskich twórców i twórczyń: Isidora Aschheima, Heinricha Tischlera, Käthe Ephraim-Marcus, Ludwiga Meidnera, Eugena Spiro, Willli Brauna, Siegfrieda Laboschina. Popularność Grünfeld i jej wyjątkową pozycję w środowisku potwierdza fakt, iż we wrocławskiej prasie żydowskiej anonsowano możliwość odwiedzenia jej atelier przy Nikolaistadtgraben 22 (obecnie Podwale), do czego zachęcano czytelników i czytelniczki. Jej pracownia określana była jako „laboratorium martwych natur”, dzięki temu, że malarka potrafiła zwykłym przedmiotom nadać harmonię formy i koloru.
Zginęła w Auschwitz, dokąd zabrana została z Breslau w marcu 1943 r. Jej prace, zachowane w śladowych ilościach, znane są przede wszystkim z czarno białych reprodukcji zamieszczanych w przedwojennej prasie. Jeden z jej obrazów, należący do Galerii Narodowej w Berlinie (Nationalgalerie), został w 1937 roku skonfiskowany jako „sztuka zdegenerowana” i nieznane są jego dalsze losy, podobnie jak dwóch pozostałych obrazów ze zbiorów Muzeum Zamkowego w Breslau.
